نامه ي آشقانه ات غلط داشت

سپرده بودي كه به من دهند

من هم منتظر تو بودم چه سخت

آمدي و گفتي كه از من خسته تري

ترانه ي نمانده كه شبها زمزمه كنم

طلوع و نور و تمدن  همه بهانه است

ترانه هاي آشقانه همه ترانه است

خود سوزي كردند دختر همسايه هاي دوستان

اين رسم اينجاست كه خاكش خاكسترانه است

خاك سوخته و اقتصاد آزاد

همه طالب جان مردم شدند

در اين بين مردم فقط گم شدند

پيدا نمي شوند كه پيدا شدن هم افسانه است

تو حرفت حكومت مردم بر مردم

من  حرفم قيمت چوب و گندم

تو از آزادي بيان مي گوي

من از آزادي نان مي گويم

تو شايد درست تر و ودقيق تر بگوي

ولي من

هم درست مي گويم كه

من ديده ام و تو شنيده اي

دلخور نشو وطندار از حرفم

اين رسم خاك عشق است

كه تو پرسیده ای و بوسيده اي 

 من دیده ام و بوئیده ام

من آمدم به قرباني قناريها

آمدم امروز به كشتن گل راز

تا نيازي به داشتن نباشد

و افسوسي به نگاشتن

و اندوهي در گفتن..........

در فراسوي سايه هايم

همان خاطره ها مي چرخند

مي گردند

شده است از وجودم  ؛ بر وجودم

آيينه ي از گذشته ي

گذشته ي كه حالم را ويران مي كند

و مرا درويش خراب خانه

سياهي را دوست دارم

كه سايه هايم را ببلعد

و خاطره هايم را

چون خاكستر سياه

كه آتش را در خود پنهان كرده است

من هم

مي خواهم زين پس

آتش را در خود نگاه دارم

هم عشق هم نفرت را

آتش سيگار را ديدي؟

همان سوزي كه شايد من تو ندانيم

همان سوزشش انيس تنهايي شد

تو چرا نشدي؟

كجا رفتي كه امروز پيدا كردنت سخت شده است

براي تو را يافتن

شكافتن رابطه ها

و شكستن پلها ؛

براي بي باز گشتن

براي رفتن و

براي نماندن

اما همان رفتني كه با تو باشد و با ياسهاي سوسني

براي اين قلب بيمار ؛ با صد ناموزوني و فشار

لازم است؛ شيرين است ؛ سبز است

براي اينهمه نمي دانم بايد از چه بايد بگذرم

از خود؟ از تو؟ از چه ؟ از كه؟

برايم بگو

هرچه خواهي و جواب اين سوال غريبم را

خدا یا مرا ببخش که سرت داد کشیدم قول می دهم که دیگه با یک دید نو  روی خاک زمینت قدم بردارم

یک روز نو و یک دیدگاه نو و یک دید نو

خدایا بازم شکر

تقدیم به تنها فرشته ی خوبیها و انیس تنهایی های من . با رنگ سوسنی

(¯`·._.·**·._.·´¯ HONY¯`·._.·**·._.·´¯) 

در زمانهای خیلی دور در دور ترین گوشه ی جهان ( کوه قاف) دیو سیاه کوه قاف عاشق و شیفته پری کوه قاف می شود ؛ دیو عاشق به شیوه خود پری را می یابد و او را در غار سیاه و تاریکش به بند چهار میخ می کشد تا از پیش او نرود و بماند .
روز اول دیو کنار پری اش می نشنید و از دستان او می گیرد و فقط به صورت او خیره می شود
ولی روزگار بدین منوال نمی ماند ؛ روزی می رسد که دیو ناچار می شود برای تهیه توشه برای زندگی از غار باید برود
او ابتدا پری را به چهار میخ می کشد و بر دهانه غار سنگ بزرگی می گذارد تا پری اش در بند او باشد
ولی از این رو پری بعد از رفتن دیو بند ها را باز می کند و سنگ دهانه غار را کنار می زند و یک نفس تازه می کشد و به دور ترین دور ها پر می کشد ؛ هنگام شام چند لحظه از دیو زود تر به غار می آید و سنگ را بر دهانه غار می گذارد و خود را به بند می کشد .
دیو می آید و پری اش را به همان وضع اول می بیند و ازهیچ چیز بویی نمی برد .
دیو عاشق هر روز برای پری اش تحفه و هدیه ای می آورد تا جایی که در غار جایی برای زندگی نمی ماند .
پری از این به بعد صبح ها بعد از رفتن دیو خود را از بند باز می کند و سنگ دهانه غار را کنار زده و غار را از تحفه های دیو خالی می کند تا جایی برای زندگی بماند ولی باز هم دیو از هیچ چیز خبر نمی شود
دلبستگی دیو به پری را همه خبر دارند ولی از پری کسی چیزی می داند ؟
آیا پری خودش هم می داند که چرا باز می گردد .؟
آیا پری تا آخر عمر به پای دیو می ماند؟
نظرتان چیست؟
و اكنون ادامهء داستان
خيلي وقت بود كه به اين فكر بودم كه اين داستان چگونه پايان خواهد يافت و هر طوري كه فكر كردم نشد ولي بلاخره تصميم گرفتم كه بنا به واقعيتهاي روزمره داستان را كنايتاً اينطوري به پايان برسانم.
اين كار ديو و پري همچنان ادامه داشت تا سالهاي ديگر ؛ تا اينكه يك روز وقتي كه پري از گشت و گذار خود بازگشته بود تا پاسي از شب چشم براه ديو زشت بود ، ولي انگار از او خبري نبود،
سالها پري در انتظار ماند و اين قضيه را در نزد خود تجزيه و تحليل مي كرد . حالا شايد براي او يك راه آسانتر پيدا شده بود . شايد بتواند آسانتر تصميم بگيرد . ولي واقعيت اين است كه او همچنان روزها را قرباني انتظار ديو بي بازگشت مي كرد. تا اينكه حتي از راهي كه به سوي دهانه ي غار از رفت و آمد ديو درست شده بود هم اثري نمانده بود ؛ و هيچ كس فكر نمي كرد كه در اين غار متروكه هنوز هم كسي زندگي مي كند.
پري داستان ما ديگر دليلي براي ماندن نداشت و او هم رفت ، غال خالي خالي و ساكتِ ساكت شده بود. پري روزهاي اول هر روز يك بار از اين غار سرمي زد ، به مرور زمان سرزدن او هم كم شد و تا جاي كه هفته يك يك بار بيشتر سر نمي زد و نهايتاً به ماهي يك بار و سال يك بار و بلاخره حالا قرنهاست كه از پري هم خبري نيست . او هم رفته است ، تنها چيزي كه در غار fبه چشم مي خورد يادگاري پري است كه روي ديوار غار حك شده و انعكاس صداي آن است كه هنوز مي پيچد و مي گويد : افسوس كه دير يافتم وا گر مي دانستم كه عشقهاي دنيايي اينگونه نا پايدار هست هرگز و هيچ وقت به هيچ كس دل نمي بستم .
آيا از ميان شما كسي از اين دو خبري دارد ؟
نهايتاً در برسي اين داستان( همانطوري كه گفته بودم) كه در جامعه ء امروزي بشري هم شايد بعضي از هنجار ها و ناهنجارها ( مانند زيبايي و كراهت ديو ) بتوانند بنا به شرايط جامعه قبول و تحمل شوند ولي از بعد ديگر مي توان اين گونه هم برسي كرد كه قضايا را مي توان خيلي ساده حل كرد ، مانند ديو ؛ شايد او به اين باور بوده باشد كه ؛ مي توانست پري را داشته باشد ولي به چه قيمتي ؟ حالا شايد براي حد اقل يكي شان راحتر باشد . و اين بهتر از اين است كه براي هر دو سخت و طاقت فرسا باشد . حالا شايد يكي شان بيشتر تحمل نكند و ديگر تحمل شدني در بين نيست.
خلاصه هر كس مي تواند از اين رويداد براي خودش يك تعبيري داشته باشد . و شايد هم اين تعابير با هم خيلي منافات داشته باشند
ولي به نظر من تعبيري درست است كه حد اقل خود شخص با آن راحتر باشد ؛ تا اينكه هيچ كس احساس آرامش نكند

بر گرفته شده از سایت http://www.jadidmedia.com

زنان مهاجر افغانستانی در ایران در چند چیز باهم فرق دارند.  اول اینكه از وضعیت های متفاوتی به ایران مهاجر شده اند وضعیت هایی با نسبت های فرهنگی، اخلاقی و اجتماعی متفاوت. مثلا زنان مناطق روستاهای مركز افغانستان شكل و آداب زندگیشان با زنان مناطق شهری كابل و مزار یا زنان مناطق جنوب و غرب افغانستان خیلی تفاوت دارد؛ و دو دیگر وضعیت فعلی اجتماعی آنها  نیز آنها را از هم متمایز می كند. 

*******************************************************************

تقصیر من نیست اگر جور دیگری مرده ام 

چهره از ملحفه به خیابان تف می شود 

من كه از دستمال قرمز مادر هم بی بهانه ترم 

با دوست پسرم كه اسم ندارد 

انگشت می زنیم 

به آنكه جای كسی را تنگ كنیم 

مارال طاهری
 

من از جهان آزادی می آیم 

و مجسمه های آزادی 

ماده بودنم را بارها بوسیده اند... 

لباس های گشاد بپوشم 

و جهنم را با تف كردن نوزادی 

سرد كنم 

زیرا كه من محراب را نبوسیده ام 

مریم تركمنی

******************************************************

         رفته بودم تو آسمان ستاره نقاشي كنم

              پايم سُر خورد ؛ دستم لغزيد؛ فرشته ها رو كـُشتم

                    فرشته هارو كـُشتم.....

                          سالها منتظر  مرگم نشستم

                          اونم نيومد من هم ثانيه ها، دقيقه ها رو كـُشتم

                                      اونم نيومد من هم به انتقام فاصله ها ، دقيقه ها رو كـُشتم

                                                        فاصله ها ماند هنوز پيش من.

                           سجاده ي گله و شكايت پيش خدا ببردم  

                بغض امانم نداد ، خدا خدا كردم .... خدا رو كـُشتم

                      وقتي كه بغض هم شكست

                           به حرمت سالها سكوتم، لبم رو بستم  ؛  صدا رو كـُشتم

                                       گلاي نيلوفر و شبدر و اقاقيا رو دوست دارم

                                                        اينم سهم من نبود تو باغچه رفتم و گلا رو كـُشتم

                                                                           يادته گفته بودم جشن ميلاد مي رم مزار ؟

                          رفتم ، ديدم ، شايدم از حسادت زدم لاله هارو كـُشتم

                          ديگه نرو ستاره ها رو بنگر

                          اينو بدون ستاره هارو ....... كـُشتم

                          خاطره ها ماند بين اينهمه كشته ها

                         خاطرتو را کجا برم؟ وقتی تو و  محبت و صدق و صفا رو كـُشتم ؟!

                                                           با خاطره ها كه نمي شه كاري كرد

                                           یادمه با يك ضربدر بزرگ،

                                                                قلب روي دفتر و دیوار و ، كـُشتم .

اينجا آخر دنياست

مرا تبعید كرده اند به  اینجا

اینجا آخر دنياست

و محكومم به تنها ماندن

به جرم يك عمر تنها زیستن

چه خواهم كرد اينجا

و چه خواهم شد تنها؟!

آيا به راستي اينجا آخر دنياست؟!

بله اينجا آخر دنياست .

نه موج و نه دشت و نه باد و نه صحرا...

همه تنهايند اينجا

اينجا آخر دنياست

براستي كه اينجا جاي تبعيدگاست

نمي دانم كي خواهند آورد ديگر مردمان دنيا را

به اينجا

براي محكوم شدن و تبعيد

و آگاه باش كه تو را هم روزي به اينجا خواهند آورد

كه من را تنها گذاشتي

در دنيا

آنگاه اين جرم را قسمت مي كنيم

مگر از تنهايي كمتر چيست كه قسمت تو باشد

همين بس كه تنهايي هم كامل از آن تو نباشد

و نيز من 

آمدي جانم به قربانت ولي حالا چرا

                                                                          بي وفا حالا كه من افتاده ام از پا چرا

نوشدارويي و بعد از مرگ سهراب آمدي

                                                                          سنگدل اين زودتر مي خواستي حالا چرا

عمر ما را مهلت امروز و فرداي تو نيست

                                                                           من كه يك روز مهمان تو ام فردا چرا

نازنينا ما به ناز تو جواني داده ايم

                                                                           ديگر اكنون با جوانان ناز كن با ما چرا

اي شب هجران كه يكدم در تو چشم من نخفت

                                                                           اين قدر با بخت خواب آلود من لالا چرا

آسمان چون جمع مشتاقان پريشان مي كند

                                                                           در شگفتم من نمي پاشد ز هم دنيا چرا

در خزان هجر گل اي بلبل طبع حزين

                                                                           خامشي شرط وفاداري بود غوغا چرا؟؟؟

قدر همدیگر را بدانید                     خواهش می کنم