گروهی اینجا از مواهب و امكانات بهتر زندگی برخوردار شده اند و گروهی اصلا نه.  بعضى به اجتماعات فرهنگی جمهوری اسلامی مثل دانشگاه ها، فرهنگسراها و مراكز آموزشی راه یافته اند. بعضى ديگر به خاطر شكل متفاوت اقامت از لحاظ  پناهندگی، مهاجرت یا حضور غیر قانونی در ایران شايد حتى به مدرسه راه پيدا نکرده اند. با این وجود همه این جمعیت متنوع در چند چیز مشتركند.  اول این كه علیرغم این كه در ایران زندگی می كنند هیچ وقت نتوانسته اند در فضای اجتماعی ایران حل شوند یا خود را جزئی از این محیط بدانند و اغلب مناسباتشان درون قومی است و بیشتر باهمدیگر سروكار دارند.  حداقل می شود گفت تا این اواخر همین طور بوده است. حتی برخورد آنها با محیط میزبان نیز با جبهه گیری و تعصب همراه بوده است.     ي                 در سینه ات می میرد آخر ماه و ماهی ها  آن وقت در لای ولجن درگیر می میری  دیوانه ای كه با دهانی پر ز مروارید  در آبگیری كوچك و دلگیر می میری   محبوبه ابراهیمی   حالا غروب ها به افق خیره می شود  گنجشك كوچكی كه پریدن بلد نبود  وجیهه خدانظر                    تو از شن های سرگردان نفهمیدی كه دریا چیست   دهانت بوی ماهی می دهد  دست از سرم بردار   زهرا حسین زاده    دنیا را بالا بیاور   بگذارمرگ تو را تجربه كند   دختری كه قبیله اش را باخته است    لینا نبی زاده   این سو كنار مرز نشسته است انتظار  آن سو شكفته است لب رود نوبهار  این سو شكسته تلخ غزل در گلوی من  آن سو شكفته شعربه لب های قندهار  محبوبه ابراهیمی این سوی پنجره چشم های من   رویای تورا   در ناباوری عشق دوخته اند  دوست دارم وسعت پوستم را  با الكین آفتاب صبح...   معصومه صابری